Życiorys

Urodził się w 1946 roku. Dzieciństwo i wczesną młodość spędził w Strzelinie. Od 1964 roku związany z Wrocławiem. Studiował historię na Uniwersytecie Wrocławskim. Po studiach pracował jako pracownik naukowy w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Jego obszarem badawczym była historia najnowsza Polski i powszechna (po 1945 roku). Rozprawę habilitacyjną poświęcił problematyce polskiej granicy zachodniej w latach 1944-1950. Książka została wyróżniona nagrodą „Klio”. Po habilitacji pracował na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Instytucie Politologii Uniwersytetu Zielonogórskiego. W 2005 roku podjął pracę w Instytucie Studiów Międzynarodowych Uniwersytetu Wrocławskiego. W jego ramach stworzył pierwszy w Polsce Zakład Studiów nad Geopolityką, którym kieruje do dzisiaj. Zainicjował także w 2007 roku wydawanie półrocznika zatytułowanego „Racja Stanu”. Ideą, która przyświecała tej inicjatywie było odbudowanie w Polsce, po okresie PRL-u, „myślenia kategoriami racji stanu, kategoriami polskiego interesu narodowego. Jako redaktor konsekwentnie realizuje to zamierzenie, mimo różnorakich przeszkód, jakie stwarzają niektórzy przedstawiciele wrocławskiego środowiska akademickiego.

Z dniem 1 września 2008 roku objął, w wyniku wyborów, funkcję dyrektora Instytutu Studiów Międzynarodowych UWr. Na tym stanowisku był głównym organizatorem konferencji poświęconej polityce historycznej sąsiadów Polski, przede wszystkim Niemiec i Rosji, która miała się odbyć w grudniu 2008 roku. W przeddzień konferencji została przeciwko niemu rozpętana we wrocławskiej GW nagonka medialna, w której wzięli udział także niektórzy przedstawiciele środowiska uniwersyteckiego. Padały zarzuty, że konferencja ma charakter… antysemicki, czego miał dowodzić udział w niej prof. Jerzego Roberta Nowaka, który przygotował referat na temat polityki historycznej Rosji i miejsca w niej Polski. Pod wpływem tej nagonki Rada Instytutu, na wniosek prof. Klausa Bachmana, świeżo zatrudnionego w instytucie felietonisty wrocławskiej edycji GW, przegłosowała odwołanie go ze stanowiska dyrektora.

Przeciwko tym krokom wystąpiło ponad 230 przedstawicieli świata nauki, kultury, polityki i mediów. Podpisali oni list otwarty „W obronie wolności nauki”. Rektor Uniwersytetu Wrocławskiego odwołał jednak prof. Marczaka ze stanowiska dyrektora instytutu.

Prof. Marczak bierze aktywny udział w przedsięwzięciach organizowanych przez wrocławskie środowisko patriotyczne. W swojej działalności publicystycznej wskazuje na zagrożenia, które pojawiają się dla Polski na arenie międzynarodowej. Występuje też przeciwko tendencjom germanizacyjnym wyraźnie obecnym w polityce historycznej i kulturalnej obecnych władz miasta. Wskazuje także na zagrożenia, jakie pojawiają się dla polskiego stanu posiadania na Ziemiach Odzyskanych, które są skutkiem odradzania się tendencji rewanżystowskich w Niemczech przy biernej postawie sterników polskiej polityki zagranicznej.

W kwietniu 2010 roku po katastrofie smoleńskiej włączył się w prace tworzącej się wówczas formacji patriotycznej „Polski Wrocław”.